Vandaag lijkt het schitterend snoekweer. Het is halfbewolkt, er waait een stevige zuidwesten wind en de temperatuur ligt rond de 10^oC. Rond een uur of elf ligt de boot in het water en vertrekken we vol goede moed. Het wordt inderdaad een fantastische dag. De eeste snoek van de dag sneuvelt na een klein half uurtje aan mijn Salmo Skinner van 15 cm in de kleur Green Tiger. Het kunstaas wordt gevist onder een planerboard. Dan valt het enige tijd stil. Op een hoek van twee wateren knalt opeens een enorme snoek met een klap op mijn Skinner. Het planerboard schiet met een veel lawaai los en de snoek niet lang daarna. Shit. De snoek blijkt ook niet meer te verleiden te zijn.

Even later trekt Geert zijn planerboard met daaraan ook een Salmo Skinner (Real Grey Shiner) voor de kruizing langs. Opnieuw volgt een enorme kolk. helaas mist de snoek het kunstaas. Doordat ik echter een een bocht moet maken met de boot, komt ook de Rapala Super Shad Rap (Firetiger) in het bereik van dezelfde snoek. Met een enorme dreun knalt de snoek op de SSR. Ik grijp meteen de andere hengel van Geert en ruim die samen met mijn hengels op. Ik heb namelijk de grote witte buik al gezien. Geert is nog niet overtuigd van mijn vermogen de lengte van de snoek te schatten. Mijn inschatting is namelijk dat het een meter is. Later blijkt dat ik er exact twee centimeter naast zit. Na een stevige dril komt de snoek langszij. Toch blij dat we nu eens wel een stevig net bij ons hebben. De snoek kan zo keurig geland worden om zonder problemen te onthaken.

Maar het kan ook anders....

Dit is wat we op 18 december 2005 meemaakten. Het heeft de afgelopen week flink gestormd. Gisteren is er ook nog sneeuw gevallen. Ook de verwachtingen voor vandaag zijn dusdanig dat we besluiten niet te gaan trollen, maar te gaan vissen vanaf de kant.  Geert gaat aan de slag met een Rapala SSR in de Firetiger kleur. Ik besluit te kiezen voor een Pako S van 10 gram in de kleur Firetiger. Dezelfde kleur als Geert, maar een totaal ander soort kunstaas. Geert voorop en ik er ongeveer 10 meter achter. Al pratende over de relatief slechte vangsten ten opzichte van vorig jaar krijg ik te horen dat de eerste misser op de SSR van Geert een feit is. Een uiterst subtiel tikje tegen de plug doet vermoeden dat het om een grote snoek gaat. Helaas blijkt de snoek niet meer te verleiden. Als Geert na zeker twintig worpen verder loop besluit ik de Pako nog eens over dezelfde plek te trekken. Je weet immers maar nooit. De lepel is nog geen twee meter op weg als de snoek zich op het kunstaas stort. Een beste. De slip van de reel begint onmiddellijk lijn te geven en Geert komt kijken. Eerlijk gezegd voel ik me een beetje lullig dat ik de snoek wel weet te haken, waar het Geert niet is gelukt. Na een korte dril komt de snoek voor de eerste keer in zicht en blijkt dat een spinstang van 20 cm eigenlijk te kort is als je met relatief klein kunstaas vist. Het oogje van de spinstang steekt maar ongeveer een centimeter uit de kaken van de snoek. Na nog eens vijf minuten is de snoek voldoende uitgedrild om te landen. Snel onthaken en een paar foto's maken. Helaas net geen meter, maar 95 cm is voor dit water ook fors.

Eigenlijk te warm. Of toch niet?

Zo'n dag waarop je normaalgesproken niet denkt aan vissen op snoekbaars. Althans ik niet. De temperatuur is 23^oC. Een strakblauwe lucht en een zwakke noordoosten wind. Het voorstel om "even te gaan vertikalen" kwam in eerste instantie van mijn zoon. Uiteindelijk beland ik rond 14:00 uur met vismaat Jos op het Prinses Margrietkanaal. We hadden vanwege andere verplichtingen afgesproken even een uurtje te gaan. Al na enkele minuten knalt de eerste snoekbaars snoeihard op mijn groene shad. De eerste snoekbaars van het seizoen is een feit. Even meten en snel weer terugzetten. In de haast vergeet ik het gewicht te bepalen. Iets wat ik mezelf eigenlijk opgelegd had in het kader van de vangstregistratie. Het blijft dan ook bij de lengte. Exact 50 cm. Op dezelfde plaats bleven andere aanbeten uit. Dus maar even verkassen naar de volgende veelbelovende plek. Ook hier herhaalt zich hetzelfde ritueel. Na eerst een keer langzaam achteruit varen, vaar ik nogmaals vooruit over de veelbelovende stek. Ook hier volgt vrijwel onmiddellijk een aanbeet. Vanwege de korte gevlochten lijn in combinatie met de korte vertikaalhengel heb ik de slip iets losser gezet om losschieten van de haak te voorkomen. Maar goed ook. De snoekbaars schiet diverse malen enkele meters door de slip voor het lukt de vis naast de boot te krijgen. 64 cm en ruim 2 kilo is het resultaat. Mijn (korte) visdag kan al niet meer kapot. Binnen een kwartier twee mooie maatse snoekbaarzen vangen gebeurt niet elke dag.